خوش آمدید

جستجو

تبلیغات






    «پاكده » در پاي كوهي افتاده است كه آفتاب پشت آن كوه غروب مي كند. در سه سوي ديگر ده زمينهاي زير كشت به شيب تند دره‌هايي مي رسد كه آبادي را در ميان دارد از بزرگترين اين دره‌ها در مشرق رود خانه كوچك و باريك «جيرنده» مي‌گذرد. آب اين رودخانه از چشمه سارهاي دهكده بزرگ «جيرنده»سرازير مي شود و يكي دو فرسنگ دورتر در جنوب شرقي به «شاهرود» 1 مي ريزد.
    دهكده همسايه شمالي پاكده «جيرنده» است كه از آن مي توان پاكده را تماشا كرد . در جنوب پاكده دهكده «سنگرود» افتاده ، كه با پاكده دو فرسنگ فاصله دارد؛ ميان اين دو ده كوه بزرگي است و آن كوه چراگاه گله است . در مشرق پاكده و در كنار رودخانه اي جيرنده دهكده كوچك «آسكابُن» ساخته شده است كه بيش از بيست خانوار جمعيت ندارد اينها چند دهكده دهستان «فاراب» است. در سه دهستان «فارب» ، «پيركوه» و «خُرگام» روي هم شصت و چند دهكده بزرگ و كوچك كوهستاني قرار دارد، كه همه را به نام «آمارلو»مي خوانند و آن بخشي از شهرستان «رودبار» و در مشرق همان شهرستان است.

    اين بخش را از آن روي «آمارلو»مي نامند كه بيشتر مردمان آن زايل آمارلو هستند و در روزگار نادر شاه افشار از «قوچان» به اين سرزمين كوچيده‌اند – به شوق و رغبت يا به تدبير و سياست نمي دانم؟ – كار آنان گله داري بود گويشي را كه سخن مي گفتند و هنوز هم مي گويند «كُردي» يا «كِرمانچي» مي ناميدند . هنگامي كه به اين كوهها و دره‌ها رسيدند مردماني را يافتند كه كمتر به گله داري و بيشتر به كشاورزي مي پرداختند. چندي ميان آنها زد و خورد بود تا آن كه رفته رفته با هم كنار آمدند و سرانجام به اين روزگار رسيد كه در يكايك دهات اين بخش اگر از تيره و دومان مردمان بپرسند خواهند گفت كه نيمي «كرد» هستيم و نيمي «طالش» يا‌ «گالش» يا «گيلك» يا «تات» . مردم پاكده كه صدو هفتاد و چند خانوار هستند خود را دوازده تيره مي دانند: «كردها» «شيخ ها»،«كيان»،«سيدها» ، «جعفريها»، «تركها»، «ملاها»، «چاقريها»، «قزوينيها»، «غلامان» ، «بلنگ ها» و «نجارها». پاره‌اي از اين تيره‌ها كردهاي قوچاني اند و پاره اي ديگر از مردمي هستند كه بيش از كردها در اين سرزمين مي زيستند. آشكار است كه تاريخ نامگذاري اين تيره ها چندان كهنه نيست. «قزويني»‌ها را با اينكه «كرد» هستند از اين رو «قزويني» مي نامند كه پدرانشان از چند پشت پيش با زناني از شهر قزوين زنا شوئي كرده‌اند. درباره نجارها مي گويند كه پدر بزرگشان از «خلخال» آذربايجان به اينجا آمده و به نجاري پرداخته و اكنون هفت هشت خانواده پاكدهي از دودمان او هستند براي «ملاها » و «غلامان» و «كيان» كه مي گويند پدر بزرگشان ملايي مي كرد يا «غلام»       [9]       نام داشته يا «كيامير» بوده است.

    امامزاده و قبرستان :
    در بلندترين جاي پاكده امامزاده اي است كه گنبد است كه گنبد آن با كاشي هاي نقش دار فيروزه رنگ و با نوشته تزييني «يا علي» پوشيده شده است. بر فراز گنبد، بر يك گوي فلزي، نقش خورشيد و ماه و تاج كه از برج ساخته شده ديده مي شود. در زير اين گنبد و درون امامزاده دو آرامگاه در كنار هم ساخته شده است، به نام هاي «شاهزاده طيب» و «شاهزاده طاهر» كه مي گويند از فرزندان «امام موسي كاظم عليه السلام» بوده اند. اين دو آرامگاه با هم يك معجر بزرگ چوبي دارد؛ كه به آن با تريشه پارچه‌ها «دخيل» هائي بسته اند. روسري‌هاي ابريشمي و پارچه هاي رنگين ديگري كه مردم ده به امام زادگان هديه كرده اند و در بالاي اين دو آرامگاه به ريسماني آويخته شده است.
    زمين هاي پيرامون امامزاده را سنگ مزارهاي «قبرستان كهنه» پوشانده است. «قبرستان نو» بالاتر از امامزاده است و در سه سوي ديگر امامزاده خانه هاي ده بنا شده است. بيشتر سنگ مزارها از مرمر است و نقشهايي از «اسب»، «شمشير» و «تفنگ» با «مهر»و «تسبيح» بر آنها كنده كاري شده است ؛ تا آيندگان بدانند كه ما جنگاور و مسلمان و ديندار بوده‌ايم، هم دين داشتيم و هم دنيا.
    گنبد امامزاده گان


    این مطلب تا کنون 14 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : پاكده ,امامزاده ,دهكده ,گويند ,گنبد ,تيره ,دهكده بزرگ ,

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده